љу́ба
љуба
Лема
љуба
Извор
том 3, стр. 252, редослед 26
- —
(вок. љу̑бо) песн. жена, супруга; вољена женска особа, драгана.
— Није ... једна се љуба у црно завила ... с Лукина крволочна зора.
Ој љубавниче месече! Ој љубо, ноћице!
Изворни текст (OCR)
љу́ба ж (вок. љу̑бо) песн. жена, супруга; вољена женска особа, драгана. — Није ... једна се љуба у црно завила ... с Лукина крволочна зора. Буд. фиг. Ој љубавниче месече! Ој љубо, ноћице! Кост. Л.